Wiatr we włosach, a w uszach muzyka! Przez wielkie metropolie, pustynie, góry, oceany – czyli o tym jak realizować amerykański sen, śpiąc w samochodzie i pokonując dziennie setki mil. Podróż wokół Stanów Zjednoczonych – od Nowego Jorku po Kalifornię, własnym krążownikiem, o którym mechanik powiedział, że bałby się nim wyjechać za miasto. Nam się udało!
Nasz pierwszy samochód nazywa się chrysler le baron. Chcemy nim objechać USA, zrobić dziesięć tysięcy mil, tworząc z niego jadalnię, sypialnię, pokój dzienny, schron i Bóg wie co jeszcze...
Jest 12 października, 510 lat temu do wybrzeży Haiti przybył Krzysztof Kolumb, uznany za odkrywcę kontynentu. Kwestia to oczywiście dyskusyjna, bo docierali tu wcześniej Chińczycy czy Wikingowie. Symbol jest jednak symbolem i w rocznicę wydarzenia wyruszamy w trasę, a pierwszym punktem jest Niagara.
Przy bluesowych dźwiękach zbliżamy się do mertopolii nad jeziorem Michigan. Docieramy na Jackowo, polską dzielnicę. Niegdyś przybywały tu pokolenia imigrantów z naszego kraju – smażyli placki, zmywali naczynia, sprzątali, wrócili do Polski, założyli firmy, są bogaci.
Niekończąca się prosta autostrada i płaskość. Mam wrażenie, że przez cały dzień jazdy zrobiliśmy tylko cztery skręty, kilka godzin temu w prawo, potem w lewo i zjazd na tankowanie...
Wjazd pod górę, noc, zimno, ciemno, nagle stop, silnik zamilkł, cisza, głusza, las i góry, zimno, koniec… Dzwoni w uszach. Lampka oleju migała – myśleliśmy, że jest zepsuta. Stoimy. To koniec.
Highway 1 powinna raczej nazywać się “Autostradą Wszystkich Świętych”: Santa Cruz, San Luis Obispo, Santa Maria, Barbara i Monica oraz minięte już San Rafael, Francisco i Jose, tworzą całkiem okazałą konstelację.
Podjeżdza radiowóz. Stój! Odwróć się! Ręce na głowę! – drze się babka przez megafon. Podleciała. Bach! Trach! – zgrzytnęło. Stoję więc zakuty w kajdanach na poboczu drogi, jak terrorysta. Światła radiowozu migają, ludzie chodzą, patrzą się, a ja stoje skuty, jak krymol.
Moja noga bezwiednie wciskała pedał do deski, byle szybciej znaleźć się pod osłoną tego hipnotyzującego światła. Z radia dobiegały jakieś karykaturalne gitary, ti ti ri, ti ti ti di ti… Łuna przed nami jaśniała, pustynia płonęła tysiącami latarni, światło było coraz bliżej, porażało.
Muzykę słychać było z każdego kąta. Bluesmani ubrani w marynarki i kapelusze, siedzieli po prostu na stołeczkach, w dłoniach gitara i wzorem Johna Lee Hookera śpiewali coś w stylu bum bum bum I had to shoot you right down.
